ม.ปลายปีสุดท้ายแล้วสินะ...

สวัสดีวันพฤหัสบดีครับ

คราวนี้...

ก็

...เล่านิทานอีกแล้ว...

(แบบว่าเรื่องที่ตั้งใจจะลงหาข้อมูลไม่ทันจริงๆครับ
เอานิทานที่ผมแต่งเล่นๆตอนเช้าไปอ่านกันก่อนก็แล้วกันนะครับ)

.....................................................................
......................

ท้องฟ้าสีดำที่ประดับไปด้วยแสงดาว

คือฉากหลังที่เหมาะแล้วกับภาพของงานวัดอันครื้นเครง

เด็กน้อยคนหนึ่ง...

มองดูงานอันครื้นเครง...

...ด้วยความตื่นเต้น

และใบหน้าเปื้อนยิ้ม...

ร้านแผงลอย

เครื่องเล่น

ต้นไม้สอยดาว

วงดนตรี

เสียงหัวเราะ

รอยยิ้ม

กลิ่นอายแห่งความสุข

......................

เหล่านี้คือบรรยากาศในงานวัด...

ที่เด็กน้อย...

รู้สึกได้...

......................

เด็กน้อย...

เดินไป

พลันสายตา...

...ก็สะดุดเข้ากับ "กำไลเรืองแสง"

กำไลเส้นกลม

ทอ แสงนวลตา

เด็กน้อย...

...ร้องบอกพ่อค้า

เด็กน้อย...

...สวมกำไล

ออกเดินไป...

...หัวใจชื่นบาน

......................

เด็กน้อย...

...ในร่มไม้ใหญ่

พินิจพิศดูกำไล

กำไลเรืองแสง

ช่างดูงดงาม

ดุจดาวสว่างวาม

บนฟากฟ้าไกล

ทอแสงสว่าง

แต่กลับเงียบงัน

แลดูอ่อนโยน

เหมือนคนอารี

ทำดีด้วยใจ

ไม่โอ้อวดตน

ไม่หยิ่งผยอง

ไม่ลำพองใจ

......................

เด็กน้อย...

ละสายตา

จากกำไลเรืองแสง

เด็กน้อย

ทอดมองฟ้าไกล

พลางนึกสงสัย

ว่าในพื้นแผ่นดิน

จะมีไหมหนอ

สิ่งที่เรืองรอง

ส่องแสงอุ่นใจ

ด้วยความอ่อนโยน

......................

เด็กน้อย

ทอดมองไปไกล

ในวิหารหลังใหญ่

ข้างในนั้น

เด็กน้อยแลเห็น

พระประธานองค์ใหญ่...

...ส่งยิ้มเมตตา

เด็กน้อยยิ้มตอบ

และน้อมวันทา

......................

เด็กน้อย

ทอดมองไปไกล

ในหมู่ผู้คน

มองพลางนึกฉงน

ในฝูงชนนี้

จะมีไหมนะ

คนที่แสนดี

อ่อนน้อม

ถ่อมใจ

ดั่งแสงกำไล...

......................

เป็นนิทานที่รูปแบบแปลกๆ(เหมือนคนเขียนนั่นแหละ)ว่าไหมครับ?

ขอขอบคุณที่อ่านจนจบครับ

......................สวัสดีครับ