ม.ปลายปีสุดท้ายแล้วสินะ...

เช้าที่สดใสวันหนึ่ง...

คุณครูเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับกระดาษปึกหนึ่ง

คุณครูชี้แจงแก่นักเรียนว่า คาบนี้นักเรียนทุกคนจะต้องทำงานส่งครูหนึ่งชิ้น

โดยจะได้รับกระดาษคนละแผ่น

เมื่อชี้แจงเสร็จแล้วคุณครูก็ให้นักเรียนเดินออกมาหยิบกระดาษที่หน้าห้อง

แต่ปรากฏว่าเมื่อถึงนักเรียนคนสุดท้าย...กระดาษก็หมดลงเสียแล้ว

เด็กน้อยจึงบอกคุณครูว่ากระดาษที่เตรียมให้นั้นไม่พอ

คุณครูทำสีหน้าประหลาดใจบอกว่า

กระดาษที่คุณครูนำมานั้น นับจำนวนพอดีกับจำนวนนักเรียนแล้ว จะไม่พอได้อย่างไร?

แล้วเด็กคนหนึ่งก็ชูมือขึ้นแล้วพูดว่า

"ผมเห็นเขาหยิบไปสองแผ่นครับคุณครู"

คุณครูมองตามที่ปลายนิ้วน้อยๆนั้นชีไป

คุณครูถามเด็กชายตัวน้อยว่าเขาได้หยิบไปสองแผ่นจริงหรือ?

เด็กชายตอบว่าเขาหยิบไปสองแผ่นจริง

คุณครูจึงทำโทษเขาในคาบนั้น โทษฐานที่หยิบกระดาษเกินไปหนึ่งแผ่น...

................................

เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน

เด็กๆต่างให้ความสนใจอยู่กับอาหารกลางวันแสนอร่อย

ยกเว้นเด็กชายตัวเล็กๆที่มีสีหน้าขุ่นมัวคนหนึ่ง...

คุณครูกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องตอนที่เด็กชายตัวเล็กๆเข้ามาในห้อง

เขามีสีหน้าขุ่นมัวอย่างคนที่กำลังหงุดหงิด

คุณครูจึงเอ่ยถามว่าเขามีธุระอะไรหรือ?

เด็กชายตัวเล็กๆคนนั้นจึงตอบว่า

"ทำไมคุณครูต้องทำโทษผมเมื่อเช้าด้วย?"

คุณครูจึงตอบว่า "ก็เพราะเธอหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นนั้นไปน่ะซี"

"ก็แค่กระดาษแผ่นเดียวเองนี่ครับ" เด็กชายเถียง

"แค่กระดาษแผ่นเดียวหรือ?" คุณครูถาม

"ครับ แค่กระดาษแผ่นเดียว"

เมื่อเห็นดังนั้น คุณครูจึงบอกให้เด็กชายหลับตาลง และอย่าลืมตาจนกว่าครูจะอนุญาต

"แล้วครูจะให้คำตอบว่าทำไม ครูถึงทำโทษเราเมื่เช้านี้"

เด็กชายจึงหลับตาลง

คุณครูยื่นกระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่งให้เด็กชายคลำดู แล้วถามว่า

"ในมือของเธอคืออะไร?"

เด็กชายตอบว่า

"ก็แค่กระดาษใบหนึ่ง"

คุณครูเก็บกระดาษแผ่นนั้นมาวางไว้บนโต๊ะ แต่ยังคงให้เด็กชายหลับตาต่อไป

คราวนี้คุณครูยื่นกระดาษขนาดเท่ากันอีกแผ่นหนึ่งให้เด็กชายแล้วถามว่า

"ในมือของเธอคืออะไร?"

"ก็แค่กระดาษใบหนึ่ง"

เด็กชายตอบเหมือนครั้งแรก

คุณครูจึงถามต่อไปว่า

"ในมือของเธอคือกระดาษแผ่นหนึ่งใช่ไหม?"

"ใช่ครับ" เด็กชายตอบ

คุณครูจึงบอกให้เด็กชายลืมตาขึ้น

เมื่อเด็กชายลืมตาขึ้น และมองไปในมือของตน

เขาก็พบว่าในมือของเขานั้น...คือธนบัตรหนึ่งร้อยบาทสีแดง

คุณครูจึงพูดกับเขาว่า

"นี่ก็กระดาษใบหนึ่งเหมือนกันใช่ไหม?...นี่แหละคือคำตอบว่าทำไมครูถึงทำโทษเธอ

         เมื่อเช้าเธอหยิบกระดาษเกินไปแผ่นหนึ่งเพราะคิดว่าไม่เป็นไรแค่กระดาษแผ่นเดียว...

         เธอคิดว่าเป็นการกระทำผิดเพียงเล็กน้อยใช่ไหม?...แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่า

         ถ้าตอนนั้นครูไม่ทำโทษเธอ คราวต่อไปเธอก็จะทำแบบนั้นอีก...

         แล้วเธอจะจะทำต่อไปเรื่อยๆจนติดเป็นนิสัย เพราะความคิดที่ว่า -เรื่องแค่นี้เอง-

         ครูไม่อยากให้เธอมีนิสัยขี้ขโมย ไม่อยากให้เธอกลายเป็นภาระให้กับสังคม

         เธอยังมีอนาคคตอีกยาวไกล...

         ครูไม่อยากให้อนาคตของเธอต้องดับลง

         เพียงเพราะครูปล่อยให้เธอทำความผิดเล็กๆน้อยๆจนเป็นนิสัย

          จำเอาไว้นะ...ว่าทุกๆสิ่งที่เธอทำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี หรือไม่ดี

            ไม่ว่าจะใหญ่เล็กแค่ไหนทุกๆการกระทำของเธอ

                จะต้องมีคนที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำนั้นเสมอ

            อย่าได้คิดว่าเป็นแค่กระดาษแผ่นเดียว..."

เด็กชายฟังครูแล้วนิ่งไป

ด้วยความที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

ประกอบกับความที่ยังเด็ก

เด็กชายจึงทำได้เพียงนิ่งฟัง

และรับเอาความรู้สึกห่วงใยและความหวังดีของคุณครูเอาไว้

"คราวหลังอย่าทำอีกนะ...ไปทานข้าวได้แล้วล่ะ"

คุณครูบอกเด็กชายพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยน

"ครับคุณครู...ขอบคุณครับ"

เด็กชายกล่าว และต้องนึกประหลาดใจกับถ้อยคำของตัวเอง

เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงพูดคำว่า "ขอบคุณ"

แต่บางทีเมื่อเขาโตขึ้น เขาอาจเข้าใจว่าทำไมเขาจึงพูดออกไปเช่นนั้น

และเขาคงจะเข้าใจความหมายของคำสอนของคุณครูได้ดีกว่านี้

มันเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจมั่นใจได้ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาจะทำอย่างแน่นอนก็คือ...

เขาจะไม่ลืมคำสอนในวันนี้เด็ดขาด

............................................

สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาจนจบนะครับ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คิดขึ้นได้มาพักหนึ่งแล้ว

แต่เพิ่งจะมีโอกาเขียนจริงๆจังๆก็วันนี้

หากมีข้อบกพร่อง หรืออ่านไม่รู้เรื่องยังไงก็บอกกันมาได้เลยนะครับ

...............